yarışmadan çok bahsettim. günüde eski bir öykümle bitireyim istedim."Şubat 2007 de yazdığım Şarap"
“Özünde insan saklar.
Üzerine söylenecek söz yok, hayatın
süsü kısaca.
Lazım değildir; günden zevk almaya vesiledir.
Yudumda; toprağı, tezeği, teri, küfü, güneşi, aşkı, efkârı saklar.”
Gün heveslidir. Sırtımda toparlaya bildiğim kadar çalı çırpı türkülerle halleşirken, öfkem derinlerde fırsat kollar. Bir yolu giymektir, taze bir ele varmaktır kavgası. Gün batar içime, sabaha yakınken,
“Bugün!” derim.
Bahçelerin yelleri, anızlar arasından kuruları biriktirir evin avlusuna. Kış okşar geceyi. Yarın kar günüdür. Yüzümü keser ayaz. Yaralarımı siler, besbeter kanatır içimi.
Kimsenin duyarı yok, bakar gözleri.
“Ruhsuzlar!..”
Geçen yazdı yine gitme halleri doğardı sabahla.
Günü selamlayan Cevahir, delicedir. Yılanlar keserdi bağda önünü. Ölüme bakar susar. Cevabı bilirce çatar kaşlarını. Konuşur pulları kadar kelime eder. Çatal diller sözcükleri sarar usul usul
